logo VHC
 

Visie op dressuur - Anne Muller

Het Hoe, Wat en Waarom...


Definitie van 'dressuur': de natuurlijke orde en beweging op basis van lichaamstaal cultiveren (lees dressuur, dresseren). Dit betekent dat we de gebaren en bewegingen, die paarden onderling als taal gebruiken, ons voor zover mogelijk eigen trachten te maken en inzetten als basis voor ons (letterlijk 'voorbeeldig') handelen. Met andere woorden: paarden volgen hun leider; wanneer ik in staat ben respectvol leider te zijn volgt het paard mij. Zowel op de grond als vanuit het zadel, is het paard dat zijn leider accepteert in staat en geneigd een goed voorbeeld te volgen. Zo leer ik stappen zonder schoppen, remmen met heel veel minder teugeldruk en bochten maken zonder trekken. Sleutelwoorden: balans, ontspanning, zwaartekracht, assen en loodlijnen en werken aan je eigen lichaamstaal.
Verantwoord dresseren is het 'naar de aard van het paard' beteugelen en styleren van de, bij het paard in aanleg aanwezig zijnde, natuurlijke bewegingsmogelijkheden. Het verlangt van de ruiter een fysiek, mentaal en emotioneel te verantwoorden aanpak. Doorlopend mede in het belang van en met respect voor het individu waar we (ongevraagd!) op gaan zitten.

Waarom zoveel moeite?
Paardrijden en het paard gebruiken voor ons eigen belang doen we al eeuwen. Maar er komt meer en meer commentaar van de zijlijn, en terecht. De dierenbescherming zit ons dicht op de huid. Te veel paarden kunnen zich niet staande houden in de moderne ruiterij. We verlangen te veel van onze dieren op te jonge leeftijd. Steeds meer mensen hebben of rijden paarden. Steeds minder mensen hebben er echt verstand van. Zelfs na eeuwen oefenen, beweegt de gemiddelde ruiter zelf eigenlijk allerbelabbertst, en maakt zonder zich er bewust van te zijn meer kapot dan heel.

Hoe kan het beter?
Door middel van een verantwoord trainingsprogramma voor de ruiter die zijn basis wil verbeteren, wil Akasha het maatschappelijk draagvlak voor het werken met paarden vergroten. De meerwaarde van het werken met paarden schuilt in het pedagogisch, fysiologisch en therapeutisch effect dat paarden op mensen kunnen hebben. Willen we zorgen dat ook onze kinderen nog van paarden mogen leren en genieten van het lichamelijk contact met deze machtig mooie dieren, dan moeten we komen met een aanvaardbaar antwoord op de 'dilemma's' die de dierenbescherming ons voor ogen houdt. Onze normen en waarden dienen te worden bijgesteld.

De Akasha Rijkunst methodiek leert de ruiter dat het eenvoudig en respectvol anders kan. Gewoon door de ruiter aan te spreken op hoe en wat in plaats van te roepen: ‘het paard moet…’ Onze ruiters vragen daardoor eerst van zichzelf wat ze van een paard willen vragen. Door vanuit balans en ontspanning te werken naar verzameling en oprichting. Het boek 'Akasha rijkunst, wat beweegt de ruiter' voorziet in een zeer duidelijke omschrijving van de lichaams(signaal)taal die de ruiter zich in het zadel eigen kan maken, alvorens er sprake kan zijn van een respectvolle (intra) communicatie tussen ruiter en rijdier. Het boek is verkrijgbaar via de reguliere boekhandel, ruitersportzaak, Divoza en Media Boekservice.

Dressuur moet!
'Hij doet het niet'. Wanneer we het paard de schuld geven van ons eigen falen en het dier zichtbaar erop afrekenen met een zweep, zijn we 'ziende blind'. Als dat het beeld is dat iemand heeft van dressuur of 'sport', kun je je voor stellen dat veel ruiters de dressuur en het (fysiologisch) belang van dressuurmatig trainen de rug toe keren, en voortaan gaan voor een meer 'paardvriendelijk' alternatief: lekker recreatief aanhobbelen. Waarbij we ons moeten afvragen of dit gezonder is of dat het gemakkelijker is geen tijd of aandacht te besteden aan de kwaliteit van de beweging en het draagvermogen van het paard? We gaan er tenslotte wel met gemiddeld zo’n 70 tot 80 kg op zitten. (zie ook het artikel 'Dressuur moet')

Paardvriendelijk, of meer naar de aard van het paard?
Het probleem van te paardvriendelijk handelen is dat veel paarden een loopje met hun ruiter kunnen nemen. Mensen met paarden zijn nog geen paarden-mensen. Te weinig empathie en inlevingsvermogen en een te groot commercieel belang zijn niet goed, maar teveel vriendelijkheid kan ook een tijdbom zijn en snel onveilig worden. Het gedomesticeerde paard is en gedraagt zich als een kuddedier, en vraagt om leiding. Ontbreekt die of is zij van dubieuze kwaliteit, dan zit er voor het dier instinctmatig niets anders op dan het heft in eigen hoeven te nemen, met alle gevolgen van dien. Binnen alle activiteiten (ook de kinderlessen) wordt aandacht besteed aan de kwaliteit en de mate waarin we leiding geven, grenzen stellen en verleggen. Consequent, resoluut maar absoluut naar de aard van het paard. Het 'recht' van de slimste... Rijkunst begint op stal. Welke indruk (letterlijk) maak jij op het paard? Hoeveel moeite doe je zelf... of doe je teveel..? Geef je jezelf een houding of BEN je een rots in de branding, laat je onzekerheid of bravoure zien in lichaamstaal, zit (het) je mee of zit jij tegen... de paarden weten er wel raad mee!

De schuldvraag
'Hij luistert niet , hij is lui, hij is eigenwijs', hoor je dan. Het is heel comfortabel een ander de schuld te geven. We hebben er gezamenlijk een handje van zelf een verkeerd nummer toetsen en dan roepen dat je verkeerd verbonden bent. Het is ook niet leuk erachter te komen dat jij zelf de oorzaak bent van je problemen en het paard slechts de gevolgen spiegelt, maar wel heel leerzaam en waardevol. Zolang je de gewoonte hebt 'de schuld' af te schuiven, schuif je ook de kans op verandering, verbetering en onafhankelijkheid van je af. Zodra je begint te beseffen dat... je een ander niet kunt veranderen maar als jij iets verandert je paard gewillig met je mee verandert, gaat er letterlijk een wereld voor je open... Equilibrium, onafhankelijk evenwicht, dat zoeken we op, letterlijk!