Visie

Visie

Een paard(w)aardig leefbaar leven voor de schoolpaarden en eerlijke, gedegen lessen voor haar ruiters. Plezier voor mens en paard in de samenwerking. Eenvoud, een doordacht stappenplan en wat geduld om de kennis eigen te maken, geeft het antwoord op bijna alle vragen. In een tijd waarbij we steeds bewuster gaan kijken wat we met dieren doen en wat ethisch te verantwoorden is, wil Akasha een inhoudelijk duidelijke lesmethodiek aanreiken voor de rijschool van de toekomst. In het boek: ‘Akasha Rijkunst, wat beweegt de ruiter?’ ontwikkelde en beschreef Anne Muller de ‘Akasha’ rijkunst. De grondslag van onze methodiek is klassiek, rijden op de zit. Op basis van de meest eenvoudige principes uit de biomechanica en bewegingsleer (recht is gewoon loodrecht en waterpas), maken we moeilijke dingen makkelijk te begrijpen. Hoe zit ik goed, wanneer ben ik recht, ontspannen… hoe geef ik hulpen die verstaanbaar en begrijpelijk voor het paard zijn? Met deze methodiek werkt Akasha in al haar lessen.

paardenwaarden2

Akasha ontwikkelde voor de FNRS (2008) het ADP (diagnose protocol), een stuk gereedschap om zit, houding en beweging in kaart te brengen.

Voorjaar 2009 is de Akasha eerste opleiding voor al gediplomeerd instructeurs van start gegaan; een pittige studie die lesgevers extra handvaten geeft om ruiters op elk niveau beter te leren bewegen.

 

Visie op dressuur – Anne Muller

Het hoe, wat en waarom…

Definitie van ‘dressuur’: de natuurlijke beweging van het paard op basis van lichaamstaal (van de ruiter) cultiveren (lees dressuur, dresseren). Dit betekent dat we de gebaren en bewegingen, die paarden onderling als taal gebruiken, ons voor zover mogelijk eigen trachten te maken en (in onafhankelijke balans) inzetten als basis voor ons (letterlijk ‘voorbeeldig’) handelen. Met andere woorden: paarden volgen hun leider; wanneer ik fysiek in staat ben respectvol leider te zijn volgt het paard mij.

SONY DSC

Zowel op de grond als vanuit het zadel, is elk paard geneigd een goed voorbeeld te volgen. Sleutelwoorden: balans, ontspanning, zwaartekracht, assen en loodlijnen en werken aan je eigen lichaamstaal. Verantwoord dresseren is het ‘naar de aard van het paard’ beteugelen en styleren van de, bij het paard in aanleg aanwezig zijnde, natuurlijke bewegingsmogelijkheden. Het verlangt van de ruiter een fysiek, mentaal en emotioneel te verantwoorden aanpak. Doorlopend mede in het belang van en met respect voor het individu waar we (ongevraagd!) op zijn gaan zitten.

 Waarom zoveel moeite?

Paardrijden en het paard gebruiken voor ons eigen belang doen we al eeuwen. Maar er komt meer en meer commentaar van de zijlijn en terecht. De dierenbescherming en de politieke opinie zitten ons dicht op de huid. Te veel paarden kunnen zich niet staande houden in de moderne ruiterij. We verlangen te veel van onze dieren op te jonge leeftijd. Steeds meer mensen hebben of rijden paarden. Steeds minder mensen hebben er echt verstand van. Ruiters missen vaak al in de basis voldoende handigheid en kennis van de trainingsleer. Zelfs na eeuwen oefenen, beweegt de gemiddelde ruiter zelf eigenlijk nog maar aller belabbertst en maakt, natuurlijk zonder zich er zelf bewust van te zijn, meer kapot dan heel.

Hoe kan het beter?

Door middel van het ontwikkelen van een verantwoord trainingsprogramma voor de ruiter die wil Akasha het maatschappelijk draagvlak voor het werken met paarden vergroten. De meerwaarde van het werken met paarden schuilt in het pedagogisch, fysiologisch en therapeutisch effect dat paarden op mensen kunnen hebben. Willen we zorgen dat ook onze kinderen nog van paarden mogen leren en genieten van het lichamelijk contact met deze machtig mooie dieren, dan moeten we komen met een aanvaardbaar antwoord op de ‘dilemma’s’ die de dierenbescherming ons voor houdt.

foto

Evidence based

Onze normen en waarden stellen we doorlopend bij op basis van voortschrijdende inzichten uit de wetenschap.

De ruiter moet…

Veel ruiters geven het paard de ‘schuld’ als iets niet lukt. Akasha leert de ruiter dat het eenvoudig en respectvol anders kan. Gewoon door aan de ruiter te werken in plaats van aan het paard. Als de ruiter het anders aanpakt, dan doet het paard (in 99% van de gevallen) gewoon mee.

Dat steeds eerst, voor je denkt  ‘het paard moet…’

“Onze” ruiters vragen daardoor eerst van zichzelf wat ze van een paard willen gaan vragen. Vanuit balans en ontspanning werken naar uiteindelijk verzameling en oprichting. Het boek ‘Akasha rijkunst, wat beweegt de ruiter’ voorziet in een zeer duidelijke omschrijving van de lichaams(signaal)taal die de ruiter zich in het zadel eigen kan maken. Als de basis van de ruiter klopt kan er sprake gaan zijn van een respectvolle, begrijpelijke en verstaanbare communicatie tussen ruiter en rijdier. Het boek is verkrijgbaar via Media Boekservice.

 Dressuur moet!

“Hij doet het niet…”. Wanneer we het paard de schuld geven van ons eigen (nog niet) kunnen en we het dier er op afrekenen met een zweep, zijn we ‘ziende blind’. Als dat het beeld is dat iemand heeft van dressuur of ‘sport’, kunnen wij ons voorstellen dat veel ruiters de dressuur en daarmee het (fysiologisch) belang van dressuurmatig trainen de rug toe keren en zoeken naar alternatieven. “Lekker recreatief aanhobbelen” is echter geen alternatief. Om een rijpaard gezond te houden moet er aandacht besteed worden aan de kwaliteit van de beweging, aan de balans van het paard en aan het vergroten van het draagvermogen van het paard. We gaan er tenslotte wel met gemiddeld zo’n 70 tot 80 kg op zitten. (zie ook in de “om te lezen” , het artikel ‘Dressuur moet’)

Paardvriendelijk, of meer naar de aard van het paard?

Het probleem van te paardvriendelijk handelen is dat veel paarden een loopje met hun ruiter kunnen nemen. Mensen met paarden zijn nog geen paarden-mensen. Te weinig empathie en inlevingsvermogen en een te groot commercieel belang zijn niet goed, maar teveel “begrip’ kan ook een tijdbom zijn en heel snel onveilig worden.

Het gedomesticeerde paard is en gedraagt zich nog steeds als een kuddedier, en vraagt om leiding. Ontbreekt die of is zij van dubieuze kwaliteit, dan zit er voor het dier instinctmatig niets anders op dan het heft in eigen hoeven te nemen, met alle (ook hilarische) gevolgen van dien. Binnen alle activiteiten (ook de kinderlessen) wordt aandacht besteed aan de kwaliteit en de mate waarin we leiding geven, grenzen stellen en verleggen. Consequent, resoluut maar absoluut naar de aard van het paard. Het “recht” van de slimste…

Rijkunst begint op stal. Welke indruk (letterlijk) maak jij op het paard? Hoeveel moeite doe je zelf… of doe je teveel…, vindt je het spannend? Geef je jezelf een houding of BEN je een rots in de branding, laat je onzekerheid of bravoure zien in lichaamstaal, zit (het) je mee of zit jij tegen… onze paarden weten wel raad met je!

images2

De schuldvraag

“Hij luistert niet, hij is lui, hij is eigenwijs”. Zolang je de gewoonte hebt ‘de schuld’ af te schuiven, schuif je dus ook de kans op verandering, verbetering en onafhankelijkheid van je af. Zodra je begint te beseffen dat je een ander (individu) niet kunt veranderen, maar dat het begin bij jou ligt gaat er een wereld voor je open…

Equilibrium, onafhankelijk evenwicht, dat zoeken we op, letterlijk!

 

Over normen, waarden en onafhankelijke balans… een handvat

Beslissend…

Om te weten of een oplossing voor een vraagstuk het meest juiste en ethisch te verantwoorden antwoord is kun je jezelf de volgende vragen stellen:

– Draagt mijn oplossing bij aan een betere wereld, wat zou er gebeuren als iedereen zou doen wat ik doe?

– Is het een win, win, win: iedereen wordt blij van een beslissing als niemand er slechter van wordt.

– Doe ik alles wat ik kan doen? Als je het doet: consequent en gecommitteerd. Zoek hulp als je er niet uitkomt.

– Ik werk mee of ik zit tegen: als ik weet waarmee ik bezig ben heb ik een keus! Zijn er meerdere keuzes mogelijk? Ben ik echt eerlijk tegen mij zelf?

– Help ik zonder uit handen te nemen? Soms is het beter om niets te doen, niet te handelen: wachten en kijken. Geduld geeft de gever waardigheid en de ontvanger respect… en de tijd… zo ontneem ik niemand de kans op ‘zelf ervaren’ ook een paard niet.

images4

Principieel

– Een voor allen, allen voor een, rug aan rug, schouder aan schouder, samen staan we sterker… wat kan ik voor een ander betekenen?

– In vriendschap en in paardrijden gaat het niet over nemen, maar over geven en ontvangen.

– Ik vertel je de waarheid (voor zover ik die ken). Dat doet soms pijn, maar ‘niet weten’ is ‘dodelijk’.

– Wat ik niet wil is niet belangrijk, weet ik wat ik wel wil?

– Wat ik weet geef ik door zonder te verwachtten dat het aangenomen wordt; ongedwongen, elegant, edelmoedig en GEDULDIG.

– Een probleem is van mij zodra ik het hoor, zie of voel (evt delegeren of doorgeven).

– Ik kan niet niet communiceren, er is altijd een boodschap die over komt.

– Geen mening is ook een mening

– Als ik niet kies… kiest een ander en mag ik niet mopperen

Leren leren, ook smart.  

– Overtuigingen zijn een luxe voor mensen aan de zijlijn. Twijfel is de eerste stap op weg naar kennis.

– Kennen is geen kunnen, oefening baart kunst, ik hoef het me slechts vaker  te herinneren.

– Zien hoe ik mijzelf, stap voor stap, in de problemen breng, wijst mij de weg er uit.

– Op zoek naar de derde mening, kunnen jouw en mijn mening samen meer waard zijn…?

– Je kunt nergens komen zonder onderweg te gaan: wat heb ik al wel bereikt, geniet ook van het onderweg zijn!

– Welke stappen wil ik maken, wat is daar voor nodig? SMART!

– Zonder ideaal of doel leef ik in een doolhof … kies en stel eventueel je doelen bij!

– Wanneer weet ik dat ik, meetbaar, mijn te bereiken specifiek resultaat SMART heb bereikt?

– Het ideaal laat zich niet verder ontwikkelen

– Stop ik als ik bereikt heb wat ik (vandaag) wilde bereiken?

– Het kan wel! Vooruitgang wordt geboekt door ‘onredelijke’ mensen.

– Kritiek is niet slecht, tenzij je er zo over denkt (naar Shakespeare)

– Ook Shakespeare; zij met het privilege het te begrijpen moeten de verantwoording nemen om het door te geven.